A S.X.A.E. e as vodas

A recente publicación dunha sentenza onde se declaraba que a utilización dun detective privado para obter imaxes e son dunha voda por parte da S.X.A.E. era ilícita e contraria a dereito, está dando moito que falar. Por outra banda recentemente dende a propia S.X.A.E. se recoñeceu a utilización deste tipo de profesionais para obter as probas necesarias para a cobranza das súas tarifas.
Dende fai anos a S.X.A.E. está a procura de facer pagar os salóns de vodas os canóns estipulados por eles mismos, que por exemplo son de 102,30 € por voda (máis un suplemento de 0,41 € si os convidados superan os 75), e non dubida en levar ata os tribunais as reclamacións por estos conceptos. No ano 2004 un xulgado de 1ª Instancia de Sevilla eximiu ó propietario do salón de vodas do pago deste canon e condenou a S.X.A.E. o pago das custas procesais.
Por lo visto esta non é a primeira vez que ocurre. A defensa dos salóns de vodas consiste en afirmar que se trata dun acto privado e entraría dentro do doméstico, non sendo "comunicación pública". Según o artígo 20 da Lei de Propiedade Intelectual tratase de "todo acto polo que unha unha pluralidade de persoas poidan ter acceso á obra sen previa distribución de exemplares a cada unha de elas. Non se considerará pública a comunicación cando se celebre dentro dun eido estrictamente doméstico que no esté integrado ou conectado a unha rede de difusión".

Unha de separacións... ¿quen queda coa vivenda?

Segundo o Instituto Nacional de Estatística, o número de separacións e divorcios medra en España a un ritmo tres veces superior ó de vodas. O propio Instituto de Política Familiar corrobórao e recolle nunha recente publicación que o número de matrimonios rotos ó ano medrou un 72% na última década.

Pero... tras unha ruptura matrimonial ¿Quen queda coa vivenda?
A vivenda familiar configúrase como un patrimonio ó servicio da familia como colectividade, é dicir, como unha especie de propiedade familiar que trascende ós propios cónxuxes, aínda que sexa un ben privativo dun deles. Cando hai fillos menores de idade ou dependentes, e de non haber acordo dos cónxuxes aprobado polo xuíz, o uso da vivenda familiar correspondelles ós fillos e ó cónxuxe que quede con eles, tanto se a vivenda pertence ós dous cónxuxes coma se é privativo dun deles. Se o matrimonio non tivo fillos ou estes son independentes no momento da separación dos seus pais, pódese efectuar unha atribución do uso de modo sucesivo e alternativo ata que se produza a liquidación do caudal común, sempre que esta vivenda sexa común ou un ben ganancial, e a posición económica de ámbolos cónxuxes sexa a mesma. No caso de que exista unha situación de desequilibrio económico entre os cónxuxes, nun primeiro momento atribuiráselle o uso da vivenda ó cónxuxe máis necesitado de protección. No caso de que a vivenda sexa un ben privativo dun cónxuxe, a regra xeral é que o uso da vivenda lle corresponda ó titular da vivenda. Pero, como excepción, o xuíz poderá acordar “que o uso destes bens, polo tempo que prudencialmente se fixe, lle corresponda ó cónxuxe non titular, sempre que, atendidas as circunstancias, o fixeran aconsellable e o seu interese fose o máis necesitado de protección”. Cando a vivenda familiar é de alugueiro, e se adxudica ó cónxuxe que non é titular do arrendamento, a Lei de arrendamentos urbáns dispón que o consorte non arrendatario poderá continuar no uso da vivenda. Neste caso o cónxuxe debe comunicarlle a súa vontade de continuar na vivenda ó arrendador e no prazo de dous meses desde que lle foi notificada a resolución xudicial, achegando copia da resolución xudicial ou da parte da mesma que afecte ó uso da vivenda.

Qué facer ante unha expropiación

Ante a poderosa maquinaria administrativa, pouco ou nada póde facer o cidadán que recibe a notificación da expropiación.
Se as causas da expropiación encaixan nun dos supostos legais, o propietario do inmueble ou terreo non terá outra posibilidade que acceder ó que se lle impón. Eso sí, terá dereito a ser indemnizado co chamado "xustiprezo", que non sempre é tan xusto, ou cando menos iso é o que pensa a gran maioría de expropiados.
Pero é posible que os intereses xerales da colectividade xustifiquen esta figura legal da expropiación.
Se non existira, as corporacións locais e autonómicas, ou o propio Estado, terían que negociar en igualdad de condicións co particular e acabarían pagando prezos desorbitados ou, incluso, quedándose sen o que persiguen, que se supon que é sempre utilizado para o ben común.
Os bens que a Administración expropia os cidadáns están destinados á utilidade pública ou ó interese social.
Por esta razón, a Administración obriga ó particular a vender, alugar, ceder, cambiar un bien por outro ou, simplemente, a deixar de ejercitar un dereito a cambio de un prezo en concepto de indemnización.

Nembargantes, convén saber en qué casos e cómo se debe expropiar para que os intereses económicos do expropiado non resulten gravemente perxudicados. O expediente de expropiación forzosa que inicia a Administración debe respectar unhas normas que, con carácter xeral, son as seguintes: declaración de utilidade pública ou de interese social, declaración de necesidade de ocupación e determinación do 'xustiprezo'.
As administracións só poden expropiar cando sexa estrictamente necesario. Isto ocurre naqueles casos no que o ben (sexa un terreo, un edificio, ou un obxecto pertencente a un particular), sexa de utilidade para a finalidade pública ou necesario para o interese común.
Cando se dan estas circunstancias, a Administración interesada na expropiación debe declararlo. Unha vez constatada a necesidade de expropiar por razóns de utilidade pública ou de interese social, o expediente administrativo de expropiación iniciase coa presentación, por parte da Administración, dun listado dos bens ou dereitos que necesita expropiar. Durante os 15 días seguintes á presentación desta relación, cualquera persoa pode aportar datos para rectificar errores ou para opoñerse a suposta necesidade de ocupación de ditos bens.
Dentro de los 20 días seguintes á aportación destos datos, a Administración examinará e calificará os escritos. Se o estima oportuno, acordará a ocupación dos bens que se designaron inicialmente. Deberá publicarse e notificarse individualmente os interesados.