Aluguer de vivenda: duración máis aló do pactado no contrato
Chéganos o noso e-mail, a seguinte consulta de J.M.A. de Noia: "Levo vivindo de alugueiro no mesmo piso cinco anos. Realicei un primeiro contrato dun ano. Cando este rematou o propietario díxome que se fiaba de min e que non facía falta a renovación. Pasaron xa catro anos e sigo vivindo no mesmo sitio sen contrato, eu cumplo co pago do alugueiro e con tódolos recibos dos suministros. ¿Que dereitos teño?, ¿Hai algún problema con este contrato?"
A Lei 29/1994 de arrendamentos urbanos regula os dereitos e obrigas das partes no contrato de arrendamento de vivenda. De acordo con esta lei, a duración do arrendamento será libremente pactada polas partes, pero se o pacto é por un período inferior a cinco anos, o contrato prorrogarase obrigadamente ata alcanzar o período mínimo deses cinco anos. Esta sería a situación que se presenta, na que por contrato escrito se acordou un período inferior a cinco anos, en concreto por un ano (algo habitual por otra banda), e o arrendamento se foi prorrogando anualmente ata acadar na actualidade os cinco anos. Cumpridos os cinco anos de duración mínima dun contrato de arrendamento de vivenda, o propietario arrendador pódelle notificar ó inquilino a súa vontade de non renovar o contrato, pero débeo facer cunha antelación de polo menos un mes á data de vencemento. Se neste caso xa transcorreron os cinco anos sen recibir notificación ningunha, o contrato considérase prorrogado obrigatoriamente por outro ano e así ata un máximo de tres anos. Xa que logo, pódese considerar que o contrato continuará vixente outros tres anos máis, salvo que o inquilino lle manifeste ó arrendador a súa vontade de non renovalo cun mes de antelación á data de cada vencemento anual.
No tocante ós dereitos e obrigas, estes son os mesmos cós acordados no primeiro contrato escrito, máis aqueles que estableza a lei e que non se recollan expresamente no documento contractual. Hai que conservar ese documento e ter en conta a data do vencemento.
A Lei 29/1994 de arrendamentos urbanos regula os dereitos e obrigas das partes no contrato de arrendamento de vivenda. De acordo con esta lei, a duración do arrendamento será libremente pactada polas partes, pero se o pacto é por un período inferior a cinco anos, o contrato prorrogarase obrigadamente ata alcanzar o período mínimo deses cinco anos. Esta sería a situación que se presenta, na que por contrato escrito se acordou un período inferior a cinco anos, en concreto por un ano (algo habitual por otra banda), e o arrendamento se foi prorrogando anualmente ata acadar na actualidade os cinco anos. Cumpridos os cinco anos de duración mínima dun contrato de arrendamento de vivenda, o propietario arrendador pódelle notificar ó inquilino a súa vontade de non renovar o contrato, pero débeo facer cunha antelación de polo menos un mes á data de vencemento. Se neste caso xa transcorreron os cinco anos sen recibir notificación ningunha, o contrato considérase prorrogado obrigatoriamente por outro ano e así ata un máximo de tres anos. Xa que logo, pódese considerar que o contrato continuará vixente outros tres anos máis, salvo que o inquilino lle manifeste ó arrendador a súa vontade de non renovalo cun mes de antelación á data de cada vencemento anual.
No tocante ós dereitos e obrigas, estes son os mesmos cós acordados no primeiro contrato escrito, máis aqueles que estableza a lei e que non se recollan expresamente no documento contractual. Hai que conservar ese documento e ter en conta a data do vencemento.
O máis relevante seña quizáis o tocante a renda, que seguirá sendo a acordada no contrato inicial, actualizándose ou incrementándose anualmente conforme ós pactos que nel consten, que habitualmente é o incremente do IPC.
posted by Carlos Arce at 12:05 p. m.
|
0 comments
